Hellevoetsluis (08-05)

Zoals we in de laatste ‘winterreisbrief’ al schreven, was 8 mei de geplande datum van vertrek uit Dordrecht. Vandaag is het dan zover. Tineke gaat vroeg naar Marlies, de fysiotherapeute voor een laatste behandeling en de laatste adviezen. Daarna leggen we laatste hand aan de metamorfose van de Swalker:

een woonboot wordt weer een zeilboot. Alle breekbare en losse dingen krijgen weer een plaatsje op een veilige plek, om pas op de volgende overwinteringplaats weer te voorschijn te komen. Dan is het tijd om de motor te starten, de landvasten los te maken en onder het zwaaien naar de achterblijvers de Engelenburgerbrug door te varen. We zijn weer op pad. We zijn te vroeg voor de spoorbrug en varen nog even een rondje Dordt: de bunkerschepen, de Wolwevershaven, het Groothoofd, de Wijnhaven en dan via de Zwijndrechtse kant weer terug. Best wel even slikken, om afscheid te nemen van de stad, maar vooral van de mensen: Kees en Joke, Don en Priscilla, Anton, Gerben, Tom en Diana, Gé en al die anderen, die ons een soort ‘thuisgevoel’ hebben gegeven gedurende de afgelopen winter.

Dan gaat ook de enorme spoorbrug omhoog en dringt zich direct al een navigatie vraagstuk op. Morgen hebben we een afspraak in Hellevoetsluis. De wind is hard en uit de verkeerde hoek. Gaan we via het Hollands Diep of over het Spui? We hopen op de meeste beschutting in de laatste en kiezen daarvoor. Toch spookt het flink op het laatste stuk open water op het Haringvliet. Dirk, ons derde bemanningslid, stuurt echter ons resoluut naar de beschutting van de haven. De eerste trip zit erop. Geen minuut gezeild, maar toch hebben we een goed gevoel. De Swalker heeft er weer zin in.

 Zierikzee (14-05)

Hoezo Atlantische Kusten? Bijna een week op stap en nog steeds veilig achter de Deltawerken? Ja, het is gewoon niet anders. De wind kan er niet genoeg van krijgen om hard uit de verkeerde hoek te waaien. Wel lekker om van Hellevoetsluis weer het land in te varen. Een trip waarbij de fok het werk mag doen. Deze winter is de boom is weer in ere hersteld en het laswerk blijkt effect te hebben. Ook met achterlijke wind blijkt de boomfok nu effectief. Daarna gaat de neus weer naar het zuidwesten, waar ook de wind vandaan komt. En blijft komen, de volgende dagen. Een lange termijn weersverwachting is mooi, behalve als je lang van tevoren weet dat het nog geen zeilweer wordt. Hoewel, over een paar dagen. Misschien dat er dan…

Wanneer we de haven van Zierikzee binnenkomen, kijken we een beetje onwennig om ons heen Dan zien we het. Alle grote bomen aan de kade zijn verdwenen. Daardoor lijkt het er erg kaal; we moeten er nogal aan wennen. Er staan wel nieuwe boompjes, maar die moeten nog heel lang hun best doen om boom te mogen worden. In de stad zelf leek alles nog zo een beetje hetzelfde. De frietboer is nog open. We hebben ons nog maar eens te goed gedaan aan een puntzak met inhoud.

Wandelend langs de haven zien we bij de charterschepen de zeilklipper “Nieuwe Maen” liggen, het schip waarmee Peter van Veen een nieuw bestaan als charterschipper is begonnen. Toen wij nog met de Horizon in Oude Tonge lagen, was Peter met de Libertijn onze buurman. Nu wonen we allebeide op onze boten; wij op de Swalker en hij op de Nieuwe Maen. Hij heeft het duidelijk naar zijn zin en laat ons de klipper dan ook van voor tot achter zien. Na aankoop heeft hij het bestaande interieur er uit gesloopt en vervangen door één die aan de wensen van de tijd, maar vooral ook aan zijn wensen voldeed. Hij is terecht trots op het resultaat! En samen met een collega schipper broeden ze steeds op nieuwe manieren om gasten te trekken. Veel succes Peter op je Nieuwe Maen!

 Nieuwpoort (16-05)

Als de eerste slag een daalder waard is, dan is onze slag bij Nieuwpoort dat zeker. Wat we daarmee willen zeggen is, dat wij vanmorgen om half zes de wekker hadden staan. Buiten regent het flink en het bed is heerlijk warm. We kijken elkaar aan en besluiten om toch maar gebruik te maken van deze gelegenheid. Voor zover we in de weerkundige toekomst kunnen kijken, is dit één van de weinige dagen dat we zonder al te veel problemen op pad kunnen gaan. De weersvoorspelling blijkt te kloppen! Eerst een paar uurtjes weinig wind recht op de neus en regen, maar daarna opklaringen een mooie halve wind. Door de forse golfslag raken we goed ingeschommeld.

Onderweg lezen we op de Navtex dat er bij Hoek van Holland munitie op de zeeboden terecht is gekomen, dat er kisten met munitie in de buurt van Oostende op het strand aanspoelen en dat net voor de haven van Nieuwpoort schietoefeningen worden gehouden. Enig verband tussen al deze berichten zien we niet, dus varen we rustig onze eigen koers. De enige plof die we horen komt van een omvallende bus lijnolie in de machinekamer. We willen maar aangeven: het gaat goed met ons en we zijn weer echt op reis. Ondanks dat de komende dagen weer teveel wind wordt verwacht. We wachten rustig af.

Nieuwpoort (17-05)

Het is vandaag een heftige dag, ondanks dat we niet gevaren hebben. We hebben namelijk afscheid moeten nemen van één van de krukken van Tineke. In het water gevallen en zomaar gezonken. Niet te geloven. Gelukkig was het laag water, maar dan is de bodem nog altijd vier meter ver weg. Eerst met het dregje wat zitten plonsen, maar dat bleek weinig zin te hebben. jachthaven NieuwpoortToen twee pikhaken aan elkaar getapet met duck-tape en daarmee de boden afgetast. Op een gegeven moment voelden we wel wat, maar naar boven halen: vergeet het maar. Toen kwam Tineke op het lumineuze idee om de dreg aan de pikhaken te knopen. Inmiddels begon het water al weer te stijgen en liep er een aardige stroom langs. Het leek of we beet hadden, even leek iets mee te komen maar uiteindelijk zat er niks aan de haak. Toen voelden we niets meer. Het water was al te hoog om nog de bodem te bereiken.
De rest van de dag hebben we geprobeerd hoe te leven met één kruk. We hebben een eindje gewandeld, de computer uitgezogen, lekker geluierd, en net gedaan of één kruk ook helemaal gewoon is.

 Maar dan hebben we ook nog een goed bericht te melden. Hij is weer terug! Ze zijn weer met zijn tweeën! Hij is weer boven water: de kruk! Vanavond met laag water zijn we opnieuw gaan dreggen. Redelijk snel konden we voelen waar hij mogelijk zou liggen. Het koste nog wel een twintigtal pogingen om greep te krijgen op dat lange ding zonder veel uitsteeksels. Maar uiteindelijk heeft Neptunus hem toch aan het dregje geknoopt en kwam hij onder de zwarte blubber boven water. Dat is wat je noemt geluk hebben! Tineke loopt vanavond dus weer parmantig met twéé krukken over de steiger. Alhoewel, het liefste zou ze….

 Calais (20-05)

Eindelijk heeft de wind er genoeg van om uit het westen te blazen. Vanmorgen heeft hij zich gedraaid en de noordoost hoek gezocht. Vanaf acht uur hebben we de stroom mee en om drie uur liggen we weer al weer keurig aan de kade in Calais. Frankrijk dus. En dat betekent dat we achter een keersluis liggen die het grootste deel van de dag dicht is. Alleen een paar uur voor en na hoog water staat hij open. Niet dat je dan zomaar naar buiten kunt, want over de keersluis ligt weer een brug. En die gaat éénmaal in het uur open, als de keersluis tenminste ook open staat. We moeten nu echt Calaiseen beetje gaan plannen om niet voor verassingen te komen staan.

 Calais is trouwens ook zo’n verrassing. We zijn even de hoofdstraat doorgelopen, waar ieder tweede pand een eetgelegenheid is. Aan het eind staat een enorm stadhuis met een soort Big Ben er naast. Je moet er van houden. Waar Tineke wel erg van houdt zijn bronzen beelden, zoals die voor het stadhuis in het plantsoen staan. Les Bourgeois de Calais van Auguste Rodin (die van die denker), als herinnering aan een stel brave borsten uit de middeleeuwen die zich voor de stad wilden opofferen. We hebben wel eens slechtere beelden gezien. Voor de rest schijnt wat oud was van de stad, in diverse oorlogen vlijtig vernietigd te zijn. We gaan maar weer terug naar de haven.

 Achter ons ligt een kleine catamaran die een Finse vlag voert. Daarachter lift de Wild Rose, een negen meter zeiljacht uit Zweden. Achterop prijkt een enorme rol met wel honderd meter zwaar touwwerk. Er zijn twee jonge Zweden aan boord. Ze vragen ons of wij detail informatie hebben van de aanloop naar het Kieler kanaal. Onze kaarten van dat gebied liggen in de garage in Oss, maar we hebben nog wel een oude Reeds Pilot. Ze willen die maar al te graag hebben. Hun twee laptops met o.a. hun kaarten zijn gesneuveld toen ze in de buurt van Antarctica bij het platslaan een golf binnenkregen. Jawel. De heren zijn al 19 maanden onderweg. In die tijd zijn ze van Zweden via Zuid Amerika naar Kaap Hoorn en Antarctica gevaren en zijn weer op de terugreis naar huis. Ze hebben nu een beetje haast, want ze krijgen kramp in de portemonnee. Maar ze hopen op 9 juni a.s. weer terug te zijn in Malmö. Wijzend op de Swalker zeggen ze, dat het wel een zwaar gebouwd schip moet zijn. Echt iets voor Antarctica. Nou, ehhhh, voorlopig houden wij het toch maar even bij Europa. Maarrr, je weet nooit…

 Boulogne-sur-Mer (21-05)

Een stevige wind, schuin van achteren. Dat kan niet beter, dus willen we er van profiteren. Bij het krieken van de ochtend gaan we in Calais door sluis en brug. Dan duurt het nog drie uurtjes voordat de stroom mee zal staan, dus leggen we de Swalker aan een ankerboei en onszelf te bed. Uitgerust gaan we dus op pad. De zee is eerst wat ruw, maar voorbij Cap Gris Nez krijgen we de beschutting van het land en zijn de grootste golven ook verdwenen.

 Aan het begin van de middag komen we aan in Boulogne. We doen de wandelschoenen aan en gaan de stad bekijken. Een stuk van het centrum ligt vrij hoog, is ommuurd en heeft nog veel middeleeuwse gebouwen. Natuurlijk zijn we ook in de Domkerk geweest, mede omdat je daar zonder problemen een stief kwartiertje uit kunt rusten op een stoel. We lopen graag, maar nu vooral zoveel als mogelijk is. En dat wil nog wel eens wisselen.

Honfleur (24-05)

We liggen op dit moment in de puzzel van 1000 stukjes. Die puzzel, met de haven van Honfleur erop, hadden we al toen we in Nijmegen woonden. Het was een lastige, en het duurde best wel een tijdje voor we die helemaal hadden gemaakt. Veel water, hoge gebouwen en een paar vissersboten. En in precies die oude haven, liggen wij nu. Achter ons staan de huizen waarvan we de ramen en daken herkennen. Het is een super toeristisch stadje, waarin alles blijkbaar om de haven draait. De kade naast onze aanlegsteiger staat vol met terrassen van restaurants en drinkgelegenheden. Aan de overzijde is het iets minder, maar daar staat dan ook een kerkje tussenin. En hordes toeristen die allemaal langs slenteren en commentaar leveren op de boten die er liggen. Een groot deel van de haven is voor de eigen bevolking. Voor gasten hebben ze een stukje steiger van een kleine 40 meter. Er lagen twee boten toen we aankwamen en wij pasten er net niet meer tussen. Een Fransman wel en toen konden wij weer daaraan vastmaken. Zo is het dus gekomen. We willen hier een dagje blijven liggen. Het is prachtig zonnig weer, zonder veel wind. En tevens zijn we nu al in de buurt van één van de mogelijke havens, vanwaar we binnenkort de trip naar Nederland kunnen maken. Dan hebben we dus nu geen grote haast meer.

haven HonfeurWat die puzzel van Honfleur betreft, we weten niet meer of die opgeslagen ligt in de garage, of aan één van de kinderen hebben gegeven of dat die te gelde is gemaakt op een rommelmarkt. Komen we nog wel eens achter.

 We beginnen ons al wat aan te passen aan het ritme van de Fransen. Vanmorgen hebben we eerst maar eens de supermarkt bezocht. Met het weekend voor de deur komen we flink beladen terug. Dan is het twaalf uur geweest en tijd voor een hap. Fransen eten dan uitgebreid warm, maar dat is voor ons nog te vroeg. Tineke versiert een stokbrood, wat verdwenen is voor we er erg in hebben.

Daarna gaan we aan het serieuzere werk beginnen. Eerst via wat omwegen naar de kerk, die in de middeleeuwen door de locale scheepsbouwers is neergezet. Je kunt het nog steeds goed zien. Als je binnen naar het dak kijkt is het net of je naar een omgekeerde romp van een schip kijkt. Maar de kerk gaat ook met zijn tijd mee. Op het altaar staat een beeld van een heilige op een model van de naburige gigantische brug over de Seine. De betekenis ervan ontgaat ons eigenlijk. De binnenkant ziet er ondanks al het hout fleurig uit. De hele kerk is behangen met aan elkaar geknoopte seinvlaggen. Het komende Pinksterweekend is in Honfleur een Maritiem feest. Blijkbaar wil mijnheer pastoor er ook een geestelijk tintje aan toevoegen.

Na de kerk is het Eugène Boudin museum aan de beurt. Ter ere van deze in Honfleur geboren schilder toont men een flinke verzameling schilderijen met lokale onderwerpen. Veel impressionisten hebben hier hun inspiratie opgedaan. Ook vinden we er mooie beelden. Maar over mooie beelden gesproken. In een galerie aan de haven zien we het werk van Fanny Ferée. Geboren in Normandië, dochter van een schilder (vader) en een lerares kunstgeschiedenis (moeder) en beeldend bezig vanaf haar zesde. En prachtige beelden dat ze maakt! Bronzen figuren, vooral mensen. Maar de mooiste zijn van keramiek. Mansgroot en soms als een complete familie. Prachtig. Bij een andere galerie (je hebt er hier in iedere straat wel tien) ziet Tineke ineens bekend Nederlands werk. Dat klopt, zegt Ab Zaman, de galeriehouder. Ook hij is Nederlander, maar woont nu in een dorpje dichtbij. Het jachtige Nederland ontvlucht en een mooi stekje gevonden aan de kust, zo te horen. En met een galerie vul je de tijd natuurlijk ook mooi. De grote langwerpige schilderijen die in de etalage hangen passen bij lange na niet op de boot. Die blijven dus voorlopig in Honfleur.

Na het eten, een klein rondje lopen en nog wat drinken wordt het buiten donker. Wij schrijven nog een e-mailtje en gaan dan te kooi. Morgen weer op stap. We moeten ruimte maken voor de Optimisten, die morgen in de haven wedstrijden gaan varen. Dan liggen wij vreselijk in de weg, verzekerde de havenmeester. Komt goed uit, want we willen toch weer verder.

 Caen (29-05)

In de stromende regen en met windkracht 8 varen we naar Caen. Vinden we echt geen probleem. Hier slaan we ons ook wel doorheen. Het is namelijk een stukje van anderhalf uur door het kanaal van Ouistreham naar Caen. Dus is eigenlijk alleen die regen lastig. Driemaal per dag kun je in konvooi door de drie bruggen in het kanaal. Ons konvooi bestaat uit een rondvaartboot en de Swalker. Naast de eerste brug staat een kroeg, een legendarische kroeg. Tijdens de invasie in Normandië was dit het eerste gebouw wat door de geallieerden werd bevrijd! Volgens al die Engelsen, tenminste die ons daarover aanspraken. En het maar vreemd vonden dat wij die vijf kilometer niet gingen lopen om er een biertje te drinken.

De jachthaven ligt midden in de stad. Voor gasten is een aparte steiger en een vriendelijke havenmeester. Als hij van onze plannen hoort om van hieruit naar Nederland te gaan, zegt hij toe om dan op de Swalker te passen en zoekt ook een folder met autoverhuurders. Dat moet dus allemaal wel lukken.

De volgende morgen zijn we eerst maar eens op stap gegaan om te kijken of er tegen redelijk tarief een auto hier is te huren. De verhuurders blijken allemaal op een rijtje tegenover het station te zitten. Op de vraag hoever Caen van Amsterdam af ligt (een andere plaats in Nederland is helemaal niet bekend) weet geen van allen het antwoord. Wij overigens ook niet Uiteindelijk maken we met één ervan een deal en kunnen ons dan gaan wijden aan de leuke dingen van Caen en omgeving.

We wandelen samen naar Le Chateau, Europa’s groots ommuurde fort, midden in de stad. Leuk om in rond te wandelen en op de muren te klauteren. Je krijgt een prachtig uitzicht over Caen en omgeving. Binnenin is een kruidentuin met middeleeuwse kruiden, het archeologisch museum Normandie (vandaag gesloten) en Le Musée des Beau Arts (ook vandaag gesloten). Dan maar kris kras door de stad. Ook dan vindt je toch altijd weer leuke plekjes.

Bayeux De dag daarop gaan we met de trein naar Bayeux, een klein half uurtje reizen. Behalve dat het gewoon een leuk stadje is om doorheen te wandelen, is er ook de Tapisserie te bewonderen. Een wandkleed van een halve meter hoog en zeventig(!) meter lang . Daarop is het verhaal geborduurd van Willem de Veroveraar, die in 1066 per boot naar Engeland overstak, de Saksische koning Harold versloeg en zelf op de troon ging plaatsnemen. Dit alles vanwege in het verleden gedane beloften. Die hele geschiedenis is niet veel later met grote precisie op het wandkleed gezet en is tot op de dag van vandaag nog te bekijken. Je krijgt een audiospeler mee met de tekst in je eigen taal. Een bijzondere belevenis.

 Daarna gaan we ons gereedmaken voor de reis naar Nederland. Naar het Internetcafé voor de routeplanner, naar de kapper voor een nieuw hoofd en naar de kasten voor nette kleren. Oss, we komen eraan!