01-11-2009  Sardines

Weer terug in Portimão. En ook al zijn we niet meer dan een kleine twee jaar weggeweest, er vallen toch direct een paar zaken op. De haven is drukker met cruise schepen en een wekelijks ferry naar Madeira en de Canarische eilanden. De stad ziet er schoner uit, veel minder zwerfvuil als de vorige keer.

In het centrum zijn winkels gesloten, maar er zijn ook nieuwe, grotere winkels bijgekomen. Zelfs een nieuw winkelcentrum, met de fiets goed bereikbaar. En het museum van de gemeente Portimão is klaar. Het ligt aan de rivier in een vroegere sardines fabriek. Dat is dan ook meteen één van de onderwerpen van de vaste expositie. Uitgebreid is te zien hoe de sardines vanuit de vissersschepen uiteindelijk in het blikje terecht komen. Vele handen kwamen er aan te pas, heel veel vrouwenhanden. En om die zoveel mogelijk aan het werk te houden, was er aan het begin van de twintigste eeuw zelfs een babycrèche binnen de fabriek. Met faciliteiten voor badderen en borstvoeding.

Nu is er van de meer dan honderd visconserven fabrieken in de Algarve nog maar één over, in Olhão. Nu zijn het de toeristen, die langs de hele kust als sardientjes in blik in de duizenden appartementen worden geperst. En bij bijna ieder restaurant prijkt het op het menu, rechtstreeks van het houtvuur: sardines.

18-11-2009  Showtime.

Ai! Hoe komen wij aan dolfijnen? In ons enthousiasme om Stef en Joost, onze kleinkinderen, een onvergetelijke ervaring te laten beleven, vroegen we of ze het leuk zouden vinden met de Swalker naar de dolfijnen te gaan. Daar hadden ze best wel oren naar, maar: de motor moet wel aanblijven. Oké, geen probleem. Uitvoerig bestuderen we een aantal dagen de weersvoorspelling. Vandaag weinig deining en weinig wind, nu moet het gebeuren! Nu nog de dolfijnen. Jasper, de schipper van de boot naast ons heeft ervaring opgedaan op de Dolphin Watching speedboten die in de zomer met toeristen varen. Met zijn adviezen op zak varen we twee uren bijna pal zuid de zee op, tot de zeebodem op een honderd meter diepte ligt. Geen dolfijn gezien. We draaien naar het westen, en kijken met één oog naar een dreigende wolk verder op zee en met het andere naar het zeeoppervlak. Blijkbaar zijn de dolfijnen ook op vakantie, klink het al aan boord. Een halfuurtje later beginnen we er al voorzichtig aan te denken om maar weer richting haven te gaan. Jammer.

Maar dan ineens is er beweging naast het schip. Dus toch! Een viertal dolfijnen duiken opnieuw op. We gaan achter ze aan, maar voordat iedereen ze goed heeft gezien, zijn ze weer verdwenen. En nu? Terug op de oude koers. En ja hoor, na een vijf minuten zitten we ineens midden in een grote school dolfijnen. We varen met ze mee, terwijl om ons heen tientallen op- en weer onderduiken. Ze schieten onder het schip door. Ook pal voor de boeg zwemmen er een paar. De kinderen zijn opgetogen en komen gewoon ogen te kort. De show duurt bijna een uur en dan zijn ze weer verdwenen.

Voldaan gaat de boeg weer naar de haven. Het is nog een paar uurtjes varen, maar we kunnen in de haven zijn net voordat de zon onder is. Als vlak voor de haven blijkt dat ook de zon een showtje weg wil geven, gaat de snelheid er nog even uit. Nadat ook het laatste puntje van de vuurrode bol in zee verdwenen is, varen we tevreden de haven in.

 29-11-2009  Middagje zeilen

Zondagmiddag. Een mooie gelegenheid om een stukje te gaan zeilen. Niet met de Swalker dit keer, maar met een J-120. Een wat? Een J-120; een zeilboot van ongeveer dezelfde romplengte als de Swalker, maar daarmee houdt dan ook elke vergelijking op. Gemaakt van polyester, slechts een derde van het gewicht, en uitgerust om vooral hard te gaan. Daar komt het in grote lijnen op neer. Richard, de schipper, wil zijn nieuwe aanwinst wel eens met flinke wind uitproberen en zoekt liefhebbers. Dat laten we niet aan ons voorbijgaan.

Met zijn drieën, Richard Jaap en Meindert, varen we de zee op. De voorspelde harde wind is helaas nergens te bekennen. Toch geeft dat de gelegenheid om een beetje te wennen aan dit raspaard. Aan de wind en dan gemakkelijk 8 knopen snelheid, dat is een nieuwe ervaring. En een keertje aan het roer zit ik eerst te stuntelen als een beginner. Wat is dit anders, maar wat zeilt dit ook mooi. Wanneer we in de buurt van Lagos komen is de wind al een stuk aangehaald en hebben we een rif moeten zetten. De bui, die al een tijdje boven het land hing, komt ineens snel onze richting op. Met de eerste druppels komt ook de echt harde wind. Om voor de wind weg te kunnen lopen maken we een stormrondje en dan schieten we er met grote vaart vandoor. Groot is echter ook de schrik als we merken dat het grootzeil achter een bakstag is blijven hangen, en daardoor schade oploopt. Wat jammer! Als het grootzeil is gestreken, en ook de wind weer met normale kracht is gaan waaien, gaan we alleen op de genua terug richting haven. We maken nog steeds nagenoeg dezelfde snelheid als op de heenweg. Eén ding is zeker: met dit schip varen is een belevenis.

In de haven heeft Tineke ook de bui over zich heen gekregen. Door de wind leek het bijna of ook de Swalker aan het zeilen was. Hoe zou het dan wel niet op zee zijn? Het is dan ook een opluchting om de J-120 weer binnen te zien komen. Met een bemanning die weer een nieuwe ervaring heeft opgedaan, op een zondagmiddagje zeilen.

10-12-2009  Feestjes.

Het is hier allemaal feest om ons heen. Daarom staat er in de stad overal BOAS FESTAS, naast de Kerstmannetjes, ballen  en duizenden schitterlampjes. In het centrum van Portimão staat weer een hele grote kerstboom, zoals ze die hier ieder jaar weer optuigen. Je vindt hier geen grote sparren, die om te toveren zijn tot dennenboom. Daarom bouwen ze er zelf een van een stalen geraamte tot ver boven de huizen  en behangen die met heel veel lampjes. Grote rode strik er op en een ster als piek, en klaar is de grootste kerstboom van de Algarve.

Maar dat is pas het begin. Het theater TEMPO bestaat 1 jaar, de nieuwe Mercado is op 12 december 2 jaar geleden geopend en de stad Portimão viert op 11 december zijn 85e verjaardag. Reden genoeg dus om vele feestjes te bouwen, bijna twee weken lang. Zoals vanavond het concert met het Orquestra do Algarve.in TEMPO. Afgelopen dinsdag bleken er al geen kaarten meer te krijgen, maar vanavond kregen we een telefoontje dat we nog twee konden krijgen. Wij erop af.

Het orkest speelt twee stukken van Cristóvão Silva, een componist uit de Algarve, die zelf een korte inleiding geeft. Uiteraard in het Portugees, dus kunnen we het niet verstaan. Maar de muziek is prachtig, net als de symfonie van Haydn die men na de pauze ten gehore brengt. De toegift is een verassing: het swingende “Walking in the rain”. Een grote wens alhier, waar het nog steeds veel te droog is.

En er staat nóg een feest te gebeuren: overmorgen vliegen we voor een aantal weken naar het noorden, om bij de kinderen en kleinkinderen de feestdagen door te brengen. Dus wensen wij iedereen: BOAS FESTAS.

 01-01-2010  Veel geluk en gezondheid in 2010!

15-01-2010  Weer terug

We zijn weer terug aan boord. Alles ziet er prima uit; alleen de omgevallen vaas met bloemen en de scheefhangende fotolijstjes getuigen van het slechte weer met harde wind en veel regen van de afgelopen weken. Het water van rivier en haven is bruin gekleurd door het zand wat van het binnenland komt; ongetwijfeld stroomt er nu veel water door de rivierbeddingen die meer dan een half jaar droog hebben gestaan. De dreiging van een tekort aan water in 2010 blijkt niet meer aanwezig. Naast de wegen is het bruine landschap veranderd in groen en geel. Plantjes en bloemen hebben hun kans afgewacht om hun aanwezigheid te tonen. Het voorjaar komt er al aan, hier in de Algarve. Een forse verandering na weken in het noorden met sneeuw en vorst.

We gaan de klussenlijst maar weer eens zoeken, en eens informeren wat er binnenkort in Portimão te beleven is.