Machinekamer. Dat klinkt toch wel bijzonder, zeker voor een zeiler. Inderdaad, wij hebben op de Swalker een machinekamer. Je moet je wel vanuit het dekhuis door een klein deurtje naar binnen wringen, maar dan ben je er ook echt. In het midden een groot stuk rood techniek, de motor. En je kunt er zomaar aan drie kanten omheen lopen. Nou ja, lopen? Wel op smurfenafmeting (aannemende dat een smurf ongeveer één meter groot is.) Maar toch.

Toen we er de eerste keer samen in kropen vonden we het bijster imposant. Inmiddels heb ik er een weekend in doorgebracht en dan blijkt dat alles relatief is. Maar het magneetfilter is geplaatst en de motor startte daarna gelukkig weer alsof er niets gebeurd was. En nu vertrouwen we erop dat we nooit te maken krijgen met het bacteriespook. Natuurlijk is het niet zomaar even een pijpje doorzagen en twee nieuwe koppelingen aansluiten. Kranenblok en filters waren ruim op de wand geplaatst, dus moest het nodige verplaatst worden. Ook bleek dat het formaat van de koperen pijp niet in de watersportwinkel gebruikelijk was. De scheepswerf Maaskant (waar visserschepen worden gebouwd) had echter alles op voorraad. Daar zullen we dus meer zaken moeten doen. En wat de ruimte van de machinekamer betreft: als je niets forceert, merk je na een paar dagen ook niets meer van je rug.

Het zal wel beroepsdeformatie zijn, maar veiligheid en elektriciteit heeft altijd aandacht. Dus stond op onze klussenlijst (die altijd groeiende lijst die alleen met het stellen van prioriteiten is te beheersen) een controle van de aarding van het 230V net aan boord. En gezien onze ervaringen met het 12V net leek dat niet onbelangrijk. In de boeken over elektriciteit aan boord (van staal) is de aanwezigheid van een scheidingstransformator de ultieme vorm van veiligheid. Maar de exemplaren die we aangeboden kregen waren daarvoor niet bruikbaar en zo’n ding is natuurlijk wel te koop maar zowel duur als loeizwaar. Zelfs voor onze Swalker. En waar moet je zo’n ding weer plaatsen. Dus wordt het een ander alternatief. Daarbij moet de randaarde wel vrij van de romp zijn. Bij meting bleek dit niet het geval te zijn. Na het nodige speurwerk blijken de houtschroeven waarmee de acculader vastgezet is, de oorzaak. Ook maakt een stuk pijp van de boiler, die verder keurig geïsoleerd staat opgesteld, eveneens elektrisch kontact met de romp. Het zijn dus weer de details die bepalend zijn voor het resultaat!

Het laatste weekend van februari vonden de ouders van Joost het tijd om hem eens de verblijfplaats van zijn oma en opa te tonen. Best gezellig natuurlijk, al blijft de vraag of hij het zich zal herinneren. Zijn broer Stef heeft wel een onvergetelijke ervaring opgedaan. In de avond vaart er zomaar een grote politieboot de haven van Oude Tonge in. Samen met oma gaat hij er op af. Echter, als je dan aan boord wordt uitgenodigd, wordt het allemaal wel erg  spannend voor een jochie van twee. Dus vraag je huilend aan oma of je weer terug mag naar de opa’s boot. Daar zitten tenminste niet van die mensen in uniform. Ook al krijg je va hen nog mooie foto’s en stickers.

We beseffen hoe langer hoe meer dat het moment van vertrek zo langzamerhand begint te naderen. Ook al duurt het nog een paar maanden, die zullen hoe langer hoe sneller verlopen. Meindert is tot ontdekking gekomen dat het aantal opgebouwde verlofuren nog zo fors is, dat maatregelen nodig zijn. Door iedere week een (vrij-)dag vrij te nemen zullen deze eind mei allemaal netjes opgesoupeerd zijn. Dat is tegelijkertijd wel handig om allerlei klussen en klusjes op de Swalker te kunnen uitvoeren. Voor Tineke betekent dit wel dat de week weer een dagje korter is geworden. En dat maakt zo’n week ook wel weer hectisch. Ze dacht na het stoppen van haar administraties een zee van tijd te krijgen.  Het tegendeel blijkt waar. Er gaat veel tijd zitten in het reizen vanuit Gewande en er is altijd nog wel iets om te regelen. Al is het maar de energieleverancier Essent die maar niet kan begrijpen dat wij niet de eigenaar zijn van het huis waarin wij nu verblijven. En dat we zelfs geen afnamecontract met hen hebben, alleen maar een correspondentieadres. Ondanks ettelijke telefoontjes en brieven blijven ze rekeningen sturen.

 Dus blijven we vol goede moed ons voorbereiden op onze reis. Naar wij hopen zonder dit soort bureaucratische instellingen.

 Groeten van Meindert en Tineke.