01-07-2009  Fijne vakantie toegewenst!

Voor de meeste mensen begint deze of volgende maand hun vakantie. Wij beginnen het zo langzamerhand ook te merken. Meer boten op het water en op de ankerplaatsen. Daarom wensen we een ieder die op vakantie gaat, op het land of op het water, een hele fijne vakantie toe! En uiteraard voor de thuisblijvers: veel plezier in de mooie zomermaanden!

 06-07-2009  Gele boeien

Gisteravond aan gekomen in de Cama delos Novios, een dagje varen zuidelijk van Cartagena. Het is een leuke ankerbaai; één van de weinige die beschutting biedt tegen de nu heersende zuidwesten wind en deining. Het strand staat vol met parasols, die beschutting moeten geven tegen de brandende zon. Aan beide zijden van het strand staan de hoge rotsen van kalksteen, waarin in de loop van de eeuwen grillige patronen zijn ontstaan. We ankeren aan de buitenrand van de baai; zo hebben zwemmers en zeilers beiden de ruimte. Tegen de avond verdwijnen de andere boten en gaan we als enige ankeraar de nacht in. Nu is het maandagochtend, en een stuk rustiger op het strand.

Opeens verschijnt er een werkboot, die grote gele boeien in een rechte lijn voor de baai neer legt. Pal voor ons langs. Meestal betekent dat verboden gebied. We roepen ze aan, en met handen en voeten vragen we of we weg moeten. Na enig aarzelen geven ze aan dat we nog wel even mogen blijven liggen, en varen dan weg. Ineens is de baai niet zo leuk meer. Komt er iemand controleren, en weet die dan ook dat wij er mogen liggen? We wagen het er maar op. In de loop van de dag haalt de wind aan, en komt er meer deining. Verder naar het strand is er meer bescherming, maar dat doen we nu maar niet. Hoeveel ankerbaaien zullen we nog tegenkomen met nieuwe gele boeien? Ankeren wordt op deze manier een stuk lastiger.

 11-07-2009  Lekker koel.

De laatste dagen doet de koelkast niet meer, wat hij zou moeten doen: koelen. Blijkbaar is er toch ergens een klein lekje in het systeem. In Fiumicino was dat niet te vinden, maar na een klein jaar is het weer zo ver: het gas moet bijgevuld worden. Maar waar laat je dat nu doen? In de meeste havens waar we komen zien we niet direct een bedrijf wat ons snel zou kunnen helpen. We informeren via e-mail bij Martin en Yvonne die met hun nieuwe aanwinst in Almerimar liggen. Ze blijken hetzelfde probleem te hebben gehad, maar dat is deskundig opgelost. Dus liggen ook wij nu in Almerimar. De koelkast is weer van gas voorzien en doet het weer goed. Dus nemen we een koel drankje op The Run en zijn bemanning: behouden vaart!

 13-07-2009  Ankerplek

Als we op de kaart kijken, liggen we nu precies midden in het ankergebied in de haven van Motril. De pilot beschrijft het als een uitgelezen plekje. Motril is een zeehaven, waarin vrij grote zeeschepen gelost en geladen worden.  Binnen de haven hebben de vissers hun eigen plek en helemaal achterin liggen de steigers van de jachtclub. Net daarnaast is een redelijk ondiep stuk waar geankerd kan worden. Ideaal! Geen last van deining en toch achter eigen anker.

Inderdaad, we liggen op die plek. Maar wel vast aan de steigers van de jachtclub. Sinds het verschijnen van de pilot (een ruim aantal jaren geleden…) heeft de jachtclub die plek blijkbaar in gebruik genomen, en is er geen ruimte meer om te ankeren.

In de loop van de avond probeert een motorjacht het toch. Maar het duurt niet lang of de loodsboot komt er aan en worden ze gesommeerd een plek bij de jachtclub te zoeken. Zouden ook zij die oude pilot hebben?

16-07-2009  Heftig afscheid

Vandaag hebben we de Middellandse Zee achter ons gelaten. De zee, die we in de zomermaanden veel te heet vinden. Die we bepaald geen prettig zeilgebied vinden met de vele windarme dagen. Die, als het dan een keertje waait, vaak rare steile golven produceert en even vaak uit de verkeerde hoek. Die ons af en toe trakteerde op totaal ander weer dan voorspeld was.

Maar dezelfde Middellandse Zee heeft ons ook heel veel verassingen bezorgd. Prachtige beschutte ankerplekken rond de Balearen, Sardinië, Corsica en Elba. Een bijzonder rijke historie van ver voor onze jaartelling, die op vele plekken te bewonderen valt bij opgravingen en musea. Steden als Barcelona en Rome, waar je nooit uitgekeken zult raken. Het was beslist de moeite waard.

Toch gaan we weer naar Atlantische wateren. De laatste dag Med begint met windstil weer. De zee is vlak en de enige wind maken we zelf. Na de middag steekt er een heel licht briesje op, zodat we kunnen motorzeilen met alle zeilen op. Wanneer we de rots van Gibraltar in het oog krijgen is het ineens gedaan met luieren. Binnen vijf minuten krijgen we een stevige wind recht op de neus en begint de zee grote gaten te vertonen. De kluiver draaien we in en proberen we in de luwte van de rots te komen. Na een paar uur lukt dat, en kunnen we even op adem komen. Totdat we de neus om de hoek van de Straat van Gibraltar steken. Opnieuw geven wind en golven ons nog even te kennen dat we nu echt de Middellandse Zee gaan verlaten. Een uurtje later liggen we voor anker bij La Linea, en kijken naar de rots vanaf de andere kant. Wat je noemt: een heftig afscheid. We laten het maar eens een paar dagen op ons inwerken.

24-07-2009  Door de Strait.

We zijn door de Strait. Die van Gibraltar om precies te zijn. Het heeft, zoals de pilot al voorspelde, moeite gekost om een dag te vinden met het goede getij en dito weer. Iedere dag was het weer van overmorgen beter dan dat van morgen. Ook vanmorgen waren de windvoorspellingen weer naar boven bijgesteld. Maar de pijn leek met name in het vroege begin van de reis te zitten. Bij Tarifa (smalste stuk, dus: meeste stroom, meeste wind) was de voorspelling al wat vriendelijker. We zijn maar vertrokken onder het motto: de wind is toch tegen, dus terug gaat altijd gemakkelijker. Uiteindelijk bleek er wat venijn in de staart te zitten, maar al met al viel het gelukkig erg mee. Nu liggen we in Barbate, helemaal in Atlantisch water. Na ruim een week ankeren ook weer eens in een haven. Nu lekker onder de douche geweest en morgen claimen we een tijdlang de wasmachine.